من او را دوست دارم، دوست دارم!.................

در آن جا بر فراز قله ی کوه

 دو پایم خسته از رنج دویدن

 به خود گفتم که در این اوج دیگر

 صدایم را خدا خواهد شنیدن

 به سوی ابرهای تیره پر زد

 نگاه روشن امیدوارم

 ز دل فریاد کردم کای خداوند

 من او را دوست دارم، دوست دارم

 صدایم رفت تا اعماق ظلمت

 به هم زد خواب شوم اختران را

 غبارآلوده و بی تاب کوبید

 در زرین قصر آسمان را

 ملائک با هزاران دست کوچک

 کلون سخت سنگین را کشیدند

 ز طوفان صدای بی شکیبم

 به خود لرزیده در ابری خزیدند

 ستون ها همچو ماران پیچ دز پیچ

 درختان در مه سبزی شناور

 صدایم پیکرش را شست و شو داد

 ز خاک ره درون حوض کوثر

 خدا در خواب رویابار خود بود

 به زیر پلک ها پنهان نگاهش

 صدایم رفت و با اندوه نالید

 میان پرده های خوابگاهش

 ولی آن پلک های نقره آلود

 دریغا تا سحرگه بسته بودند

 سبک چون گوش ماهی های ساحل

 به روی دیده اش بنشسته بودند

 صدا صد بار نومیدانه برخاست

 که عاصی گردد و بر وی بتازد

 صدا می خواست تا با پنجه ی خشم

 حریر خواب او را پاره سازد

 صدا فریاد می زد از سر درد:

 به هم کی ریزد این خواب طلایی؟

 من این جا تشنه ی یک جرعه ی مهر

 تو آن جا خفته بر تخت خدایی؟!

 مگر چندان تواند اوج گیرد

 صدایی دردمند و محنت آلود؟

 چو صبح تازه از ره باز آمد

 صدایم از «صدا» دیگر تهی بود

 ولی این جا به سوی آسمان هاست

 هنوز این دیده ی امیدوارم

 خدایا این صدا را می شناسی؟

 من او را دوست دارم، دوست دارم!

بی خبر اینکه عشق را .............

یک روزی مثل یک بارش باران ناخوانده بودی
وقطره باران نگاهت آنروز مرا خیس نمود
یک روزآمدی تا ناجی هر لحظه تنهایی من شوی

وای !! تنهایی من میدانی!!
عشق دنیای قشنگی دارد
زیر باران با عشق چتر معنای حقیری دارد
توی شبها با عشق ماه در دامن توست .. آسمان لایق توست

وای!! تنهایی من!!
با خودم میگفتم : چه حریمی دارد گرمی دستانش
چه بهاری دارد آبی چشمانش
میشود عاشق بود....گل احساسش عجب خوشرنگ است
بی وفایی دروغ در نظرش بی رنگ است

                                           و فقط یک چیز را نمی دانست

او نمیدانست عشق . . .
حکمت و فلسفه نیست
عشق لبخند خداست
عشق از خاک جداست

وای!! تنهای من!!
من گمان میکردم می توان عاشق کرد
می توان عاشق بود...

                                         بی خبر اینکه عشق را
                            
                                                                        به گدایی نتوان صاحب بود

 

ناله سر کن

ناله سر کن ای قناری
سایه کن ابر بهاری
که شکسته بغضم امروز
تو ولی فردا رو داری
تو یه شاه ماهی شیدا
من یه دریایی رسوا
من همه تحمل غم
تو تموم آرزوها
من اگه غمین وتنهام
من اگه غروب دریام
تو بشو بوسه ی بارون
روی خاک خستگیهام
من اگه شعر زمستون
من اگه تلخی زندون
تو همون عشق بزرگی
واسه این سینه ی داغون
واسه من که رفتم از یاد
تو ستیغ غم فرهاد
تو یه شیرین دوباره
تو بشو تموم فریاد
تو مث نگاه شبنم
روی دلتنگی مریم
سایه کن تا به همیشه
قطره قطره ناب و کم کم

.......

....
...............
..........
...................
..................
....
..............